Share This Article
Anas Al-Sharif was dé stem van Gaza. Elke dag deed hij voor El Jazeera live verslag van de oorlog en de verschrikkingen die mensen daar meemaakten. In januari, tijdens een korte wapenstilstand, haalde hij op tv zijn zware helm en kogelvrije vest af. Dat voelde als een teken van hoop, alsof hij even kon ademhalen en dacht dat het geweld misschien zou stoppen.
Zijn dood raakte veel mensen diep
Mensen juichten, maar die hoop was van korte duur. In augustus 2025 werd Anas samen met vier collega’s gedood bij een Israëlische aanval. Zijn dood raakte veel mensen diep. Anas was geen strijder, maar een journalist die de waarheid wilde laten zien. Hij werkte op een duidelijk gemarkeerde plek met ‘pers’-borden, maar zelfs dat bood geen bescherming.
Moed en eerlijkheid
Voor Anas waren verhalen belangrijk die gehoord moesten worden, zonder partij te kiezen. Hij liet een brief achter met de woorden: “Vergeet Gaza niet, en vergeet mij niet in jullie gebeden.” Zijn moed en eerlijkheid maken hem een symbool van hoop en kracht.
